فکر می کنم دغدغه های  نسل من بیشتر  از نسل های دیگراست  من این روزها بیش از هرچیزی دغدغه زمان دارم. سرعت زمان و شتابی که دارد نه تنها مرا که تمامی اقشار جامعه را به دنبال خود می کشاند و گاهی اوقات  ما را از زندگی غافل می کند. در زندگی پیچیده امروزی بسیاری از کلمات مثل تفریح و استراحت قربانی دیگر کلمات مانند کار می شود. به نظر می آید این وضعیت به بحرانی در کشور منجر می شود که همه اقشار جامعه از کوچک و بزرگ را درگیر خود می کند.انگیزه های زندگی  عصر حاضر ، انسان ها را به سوی کار مفرط و متعدد می کشاند و فعالیت های افراطی افراد را به افسردگی و گریز از  استراحت و تفریح سوق می دهد. همه در زندگی  به نوعی دچار کار زیاد هستند.  خود من گاهی اوقات اصلا متوجه گذر زمان نمی شوم و یک دفعه می بینیم که 24 ساعت است که در استودیو مشغول فعالیت هستم. یا در زمان تهیه آلبوم یک هفته تمام در محل کار به سر می برم. الان که فکر می کنم فقط لحظات خوش کار مانده و بیرون از کارم فعالیتی نداشته و وظیفه که به من محول شده را انجام نداده ام.  زندگی امروز کلا شتابی دارد که همه را  ناخودآگاه با خود می برد. حساب روزها و زمان ها از دست همه رفته است. همه هم به دنبال رفاه بیشتر هستند. من دوستانی دارم که پس از سال ها تلاش به رفاه و تمول نسبی رسیده اند  اما روحیه و نشاطی که باید در زندگی داشته باشند را ندارند.  در زندگی امروز ما جمعه و پنج شنبه معنا ندارد. تعطیلی زمانی است که کار تمام شده باشد. به نظر می رسد استراحت وتفریح در فرهنگ  ما در حال گم شدن است. به یاد نمی آوریم که کار و تفریح باید در کنار هم باشد و اصولا کار بخشی از زندگی است و قرار است زندگی را سهل تر کند. من در سال گذشته آنقدر غرق کار بودم که متوجه نشدم چطوری به سال 88 رسیدم. البته گذر و شتاب زمان مختص شهرهای بزرگ و شلوغ است. شما زمانی که در یک شهرستان آرام و خلوت زندگی می کنید گذر زمان به این حد شدت ندارد. نبض زمان آرام می زند.  یعنی در شهرستان های کوچک ما هنوز زندگی به معنای قبل آن وجود دارد. اما در شهرهای بزرک  همه چیز به هم ریخته است. زمان خواب شما عوض شده است. زندگی بیشتر به سبک کماندوها شده است. هیچ برنامه ریزی وجود ندارد. در عین اینکه اینجایی باید در جای دیگری هم باشید. در آن واحد باید به خیلی چیزها فکر کنید. ا فکر می کنم که یک برنامه  جمعی و ملی می خواهد که نشاط به جامعه برگردد . شاید باید روی فرهنگ و نگاه جامعه  به کار و فعالیت و حتی رفاه کار شود. زندگی به سمت می رود که با زندگی ما نمی خواند وهمین مسئله مشکلات زیادی را به لحاظ روحی و اجتماعی برای ما بوجود آورده و جامعه پر از آدم های عبوس شده است.